Skazaliśmy się sami
z wielkim entuzjazmem
bo kto by się oparł
obietnicy zbawienia
już przy stacji piątej
wszyscy staliśmy się sobie
nawzajem Szymonami
dalej każdy upadał
w swoim własnym tempie
niepewna, lękliwa
jeszcze zawstydzona
znaczeniem i prawdą
pełnych światła słów
poprawia koronę z najprawdziwszych cierni
i idzie do końca
ukrzyżować swój wstyd
dokonało się!
Tęsknota w końcu przemienia się w taniec
i budyń i rosół przechodzi przez gardło
sen staje się znów rzeczą ludzką
i oczy uczą się błyszczeć na nowo
już po bólu
mówi wewnętrzny pediatra
i głaszcze po roześmianym policzku
a kowal od serca nareszcie
ma fajrant i z czoła ściera resztki potu, krwi i twoich łez .
Naprawdę myślałaś, ze nie dasz rady?
W drodze pozornie skomplikowanej operacji
rozkładamy smutek na kwanty
potrzeba szerszych jednostek czasu
by dowiedzieć się
nieoczekiwanie bezboleśnie
że nigdy nie było
żadnego smutku
przecinając powłokę wstydu
wydobywamy poczucie winy
– ciało zupełnie obce
a jednak o uderzająco znajomym DNA
resekcja nie jest konieczna
to co martwe i zbędne
okazuje się wyjątkowo światłoczułe
i rozpuszcza się we własnym
fałszywie smutnym tłuszczu
dziękujemy dzikiemu mięsu traumy
za obecność
i wypraszamy
spotykając się
z czystym zrozumieniem
wracamy do świata żywych
obalamy dyktatora
i jak każdy bohater musimy odespać
by krew mogła się
zaczerwienić
i rozgrzewać policzki
gotowe egzystować w entropii cudów
pojawiamy sie wreszcie na świecie
rozumiejąc
że strach przed umieraniem
nie zawsze ma cokolwiek wspólnego ze śmiercią
a odzyskane Ja
samo sobie wydaje jedyny słuszny rozkaz:
„Idź i żyj! Na miłość boską!”
Zaufanie zwraca godność
przytula najmocniej
ale z wyczuciem
nawet gdy ciało pali żywym ogniem
bólu utracenia
jest komórką macierzystą
tego co dobre, święte i wybaczone
i zapewnia pokarm
odchudza, upiększa, obiecuje
i dotrzymuje słowa
o ile tylko
uda mu się dojść do głosu
ciężko byłoby tak wielkiemu światu
bez tych kilku atomów zaufania.
Chłopaki w babskich spodniach
i kwiatki na Karlu Johanie.*
W kwiatkach leżą strzykawki,
a ja jem z tobą śniadanie.
Cyganie czekają z muzyką,
Cyganka z kubkiem od kawy,
w McDonald’s długa kolejka,
a my tu tak dla zabawy.
Podszedłes bez cienia strachu,
jakbyśmy się znali dekady
i było bez zobowizań
– oboje znamy zasasdy.
Noc dziś nie przyszła (jest czerwiec).
Przetańczyliśmy pierwszą w nocy.
Mamy czas do dziewiątej,
więc proszę, nie patrz mi w oczy.
Chyba się polubliśmy,
choć ma być bez zobowiazań.
Będzie to tylko epizod
bo żadne z nas nie chce sie wiązać.
Przynajmniej tak sobie mówimy.
“To nasz przywilej. Umowa.”
Taka jest dziś milość w Oslo:
szybka i jednorazowa.
Strach boi sie głównie siebie
najbardziej w strachliwych strukturach
opartych o strach
śmiertelnie przerażonych
widokiem życia bez strachu
wstyd wstydzi sie wstydzić
że jest taki wstydliwy
więc musi wywstydzać
bo jakie ma wyjście?
a wina sama sie obwinia
że jest winna
marzeniu o niewinności
samoobrażająca się instancja
obrazy na śmierć
jeszcze bardziej niż na prawdę obraża sie na siebie
za to
że jest jeszcze za mało obrażona
tylko miłości wszystko jedno
co myślą powyższe.
Przez większość życia
puszczamy z ust głównie parę
połykając słowa
słodkie
gorzkie
brudne
głęboko mrożone
i pełne witamin
umieramy głodni
przez całe dekady
z brzuchami pełnymi sfermentowanych „Nie!”
i wibrujących podnieceniem „Tak!”
które nie widziały słońca
każdy ma pierwszą miłość
o baśniowym kształcie
gdzieś na dnie jelit
i pierwsze wypłakanie
do snu
wrośnięte w paznokieć
który zawsze odrośnie złośliwie siny
choćbyś obgryzał, piłował, przypalał
tylko w długich włosach
gdzieś obok łupieżu
schowany jest głośny śmiech
dziewczynki z ostatniej ławki
i chłopca, który gapił się na nią
trochę za długo
by to mogło pozostać niewinne
Rozpraszający szum
apodyktycznych szeptów
jest gęsty, lepki i wszechmogący
(choć nie powinno mu być wolno)
stawia do kąta
ustawia w hierarchii
zazwyczaj stawia na swoim
słychać go
w uszach, w głowie, w stawach
czuć go czasem w zapachu potu
i widać jak na dłoni w zbyt częstym „przepraszam”
w mowie potocznej i formalnej
w tym powiedzeniu i tamtym przysłowiu
w przepisach prawa
i wielkich przemowach
w rozmowie ojca z synem
syna z ojcem
i we łzach żony alkoholika
nawet na dalekiej północy
i w bardzo odległym Wietnamie
żeby go uciszyć
trzeba odkryć Amerykę
(samemu).
Myśli nieświeże
jak przepocony poliester
nie dają spać
i straszą odrzuceniem
stłumione, schowane
zawstydzone od wieków
chociaż mają najwyżej
ze trzydzieści lat
boją się siebie i myślą
że umrą
jeśli tylko ktoś waży się tknąć
ich napuchnięte powłoki
bo jeszcze nie daj Boże
żaba przemieni się w królewnę.
Mojito Polaco 